słuchowisko

Tak jest, jak się państwu zdaje | Luigi Pirandello

Audio, 49:35, reż. Zbigniew Kopalko, 1961 producent: Polskie Radio

szczegóły materiału

twórcy i obsada

Opis

Luigiego Pirandello zabawy na temat prawdy, czyli Tak jest, jak się państwu zdaje w reżyserii Zbigniewa Kopalki, z Ireną Eichlerówną w jednej z głównych ról.
Pan Ponza to indywiduum tajemnicze. Przybył do miasta razem z żoną i jej matką. Nie pozwala jednak kobietom kontaktować się ze sobą. Teściowej, Pani Froli, wynajął oddzielne mieszkanie. O co tu chodzi? – głowi się rodzina Laudisich, na czele z ojcem, rezonerem Lamberto. Prawda to rzecz najważniejsza. Ceni ją sobie także i pan Ponza, więc chętnie opowiada o przyczynach, dla których separuje od siebie obie panie. Ale swoją wersję wydarzeń ma też jego teściowa. Głos zabiera wreszcie i żona Ponzy. Słowo przeciw słowu, wersja przeciw wersji – familia Laudisich jest skonfundowana, nie wie, komu uwierzyć. Czy pani Ponza faktycznie jest córką Pani Froli? „Jestem tą, za którą każdy z państwa mnie uważa” – odpowiada kobieta. Wobec tej sytuacji jedyne, co pozostaje Lamberto, to zanieść się od pustego śmiechu. „Słyszeli państwo? Tak przemawia prawda. Zadowoleni są państwo?” – kwituje całą historię.

Personalia
Dramat Luigiego Pirandello powstał w 1917 roku. To na pierwszy rzut oka teatr mieszczański, ale jego treść każe uważać sztukę za jaskółkę teatru absurdu, dramatycznych eksperymentów poddających w wątpliwość status scenicznych person (ten wątek będzie Pirandello rozwijał w późniejszym utworze – Sześciu postaciach scenicznych w poszukiwaniu autora). Radiowa realizacja Zbigniewa Kopalki uwypukla największe plusy sztuki, jej dezynwolturę, niejednoznaczność. Wykonawcy zdają się świetnie czuć w rolach skrojonych przez dramatopisarza. Uwagę przykuwa zwłaszcza Irena Eichlerówna, zwana polską Eleonorą Duse, jako Pani Frola. Przedwojenna gwiazda sceny słynęła z głosu o ogromnej skali. W następnych latach recenzenci zarzucali jej manieryczność, grywała sporadycznie. Ale w słuchowisku z 1961 roku brzmi bardzo przekonująco.

ilustracja: Polona, PD

O reżyserze

Zdjęcie reżysera
fot. archiwum Polskiego Radia

Zbigniew Kopalko

(1909–1996) – studiował na wydziale humanistycznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie rozpoczął pracę w miejscowej rozgłośni radiowej jako realizator słuchowisk. Po II wojnie światowej działał w radiu toruńskim i łódzkim; od 1948 roku w Warszawie. Stworzył m.in. cykl słuchowisk Mistrzowie sceny polskiej.

zobacz także

  • spektakl Wideo 1:56 Kartoteka | Konrad Swinarski | fragment Stagnacja lat 60. Konrad Swinarski w Kartotece Tadeusza Różewicza pokazuje zagubionego człowieka swoich czasów, ale „wszystko to podane w formie, jeżeli nie wulgarnej, to w każdym razie do formy tej zbliżone” – utyskiwali zdezorientowani telewidzowie.
    spektakl Wideo 1:56 Kartoteka | Konrad Swinarski | fragment Stagnacja lat 60. Konrad Swinarski w Kartotece Tadeusza Różewicza pokazuje zagubionego człowieka swoich czasów, ale „wszystko to podane w formie, jeżeli nie wulgarnej, to w każdym razie do formy tej zbliżone” – utyskiwali zdezorientowani telewidzowie.
  • spektakl Wideo 2:13:24 Burza | Krzysztof Warlikowski Zamiast mądrej baśni Williama Shakespeare’a, pełnej magicznych mocy prowadzących ludzi do pojednania, w Burzy Krzysztofa Warlikowskiego mamy opowiedzianą w minorowym tonie rzecz o winie i przebaczeniu.
    spektakl Wideo 2:13:24 Burza | Krzysztof Warlikowski Zamiast mądrej baśni Williama Shakespeare’a, pełnej magicznych mocy prowadzących ludzi do pojednania, w Burzy Krzysztofa Warlikowskiego mamy opowiedzianą w minorowym tonie rzecz o winie i przebaczeniu.
  • spektakl Wideo 2:27:02 Wesele | Lidia Zamkow Ponad czterdzieści lat temu „Wesele“ Stanisława Wyspiańskiego w interpretacji Lidii Zamkow wywołało spore poruszenie. Nic w tym dziwnego, skoro w przedstawieniu zabrakło chociażby Chochoła.
    spektakl Wideo 2:27:02 Wesele | Lidia Zamkow Ponad czterdzieści lat temu „Wesele“ Stanisława Wyspiańskiego w interpretacji Lidii Zamkow wywołało spore poruszenie. Nic w tym dziwnego, skoro w przedstawieniu zabrakło chociażby Chochoła.
  • spektakl Wideo 1:02 Kłopoty to moja specjalność | Marek Piwowski | fragment Trzymający się reguł gatunku kryminał, a jednocześnie zabawa w tworzenie amerykańskiego klimatu w Polsce lat 70. Słowem: Kłopoty to moja specjalność Raymonda Chandlera w wydaniu Marka Piwowskiego.
    spektakl Wideo 1:02 Kłopoty to moja specjalność | Marek Piwowski | fragment Trzymający się reguł gatunku kryminał, a jednocześnie zabawa w tworzenie amerykańskiego klimatu w Polsce lat 70. Słowem: Kłopoty to moja specjalność Raymonda Chandlera w wydaniu Marka Piwowskiego.
  • spektakl Wideo 2:23 Molier, czyli zmowa świętoszków | Maciej Wojtyszko | fragment Maciej Wojtyszko zrealizował Moliera, czyli zmowę świętoszków Michaiła Bułhakowa kilka miesięcy przed wprowadzeniem stanu wojennego. Przedstawienie o relacjach między artystą a władzą nabierało dodatkowych znaczeń, bo wykonawcy głównych ról – Halina Mikołajska i Tadeusz Łomnicki – mieli swoje porachunki z decydentami.
    spektakl Wideo 2:23 Molier, czyli zmowa świętoszków | Maciej Wojtyszko | fragment Maciej Wojtyszko zrealizował Moliera, czyli zmowę świętoszków Michaiła Bułhakowa kilka miesięcy przed wprowadzeniem stanu wojennego. Przedstawienie o relacjach między artystą a władzą nabierało dodatkowych znaczeń, bo wykonawcy głównych ról – Halina Mikołajska i Tadeusz Łomnicki – mieli swoje porachunki z decydentami.

podziel się wrażeniami