dokument

Kantor | Andrzej Sapija

Wideo, 1:11:16, 1985 producent: Telewizja Polska

szczegóły materiału

twórcy i obsada

Opis

Sylwetka Tadeusza Kantora w biograficznym dokumencie autorstwa Andrzeja Sapiji. Artysta przybliża w nim własną koncepcję sztuki i komentuje swoje dokonania.
Film kręcony był m.in. wiosną 1984 roku. Przedstawia pracę Teatru Cricot 2 nad przedstawieniem Niech sczezną artyści. Ekipa towarzyszyła zespołowi w trakcie prób odbywających się w pożydowskiej bożnicy w Krakowie. Niektóre zarejestrowane sceny nie znalazły się finalnie w spektaklu, którego premiera odbyła się w 1985 roku, inne zmieniły swój charakter. Widzimy Tadeusza Kantora na scenie, a także w archiwum teatru, gdzie przeglądając dokumentację, opowiada o artystycznej drodze: gimnazjalnych fascynacjach symbolizmem i Wyspiańskim, o Teatrze Niezależnym z czasów okupacji, przedstawieniach wg Witkacego, czy wreszcie o koncepcji Teatru Śmierci. Dokument uzupełniają archiwalne nagrania, w tym fragmenty Umarłej klasy oraz Wielopola, Wielopola.

zobacz także

  • dokument Wideo 23:33 Teatr podziemny Tadeusza Kantora | Irena Wollen W Teatrze podziemnym Tadeusza Kantora Irena Wollen wraca do działalności Kantora w czasie okupacji. Artysta, mimo że Niemcy wydali zakaz wystawiania przez Polaków „poważnych widowisk”, kontynuował swoje awangardowe poszukiwania.
    dokument Wideo 23:33 Teatr podziemny Tadeusza Kantora | Irena Wollen W Teatrze podziemnym Tadeusza Kantora Irena Wollen wraca do działalności Kantora w czasie okupacji. Artysta, mimo że Niemcy wydali zakaz wystawiania przez Polaków „poważnych widowisk”, kontynuował swoje awangardowe poszukiwania.
  • spektakl Wideo 1:12:00 Umarła klasa | Tadeusz Kantor Jedno z największych dzieł XX-wiecznego teatru. Tadeusz Kantor snuje „seans dramatyczny” o umieraniu, które zaczyna się już w dzieciństwie, wykorzystując na scenie manekiny-trupy. Te figury staną się symbolem jego Teatru Śmierci.
    spektakl Wideo 1:12:00 Umarła klasa | Tadeusz Kantor Jedno z największych dzieł XX-wiecznego teatru. Tadeusz Kantor snuje „seans dramatyczny” o umieraniu, które zaczyna się już w dzieciństwie, wykorzystując na scenie manekiny-trupy. Te figury staną się symbolem jego Teatru Śmierci.

podziel się wrażeniami