słuchowisko

Ferdydurke | Witold Gombrowicz | 2/3

Audio, 45:12, reż. Janusz Kukuła, 1989 producent: Polskie Radio

szczegóły materiału

twórcy i obsada

Opis

Adaptacja, która nie idzie na skróty. Janusz Kukuła rozpisuje „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza na trzyczęściowe słuchowisko. Wprowadzając elementy muzyczne, bawi się formą.
Demaskacja napuszonej powagi, apoteoza niedojrzałości, ucieczka przed przyprawianą gębą – trzydziestoletni Józio zmaga się z otoczeniem, a przede wszystkim – z własnym „ja”. Powieść Gombrowicza to przecież kanoniczny tekst o kształtowaniu się osobowości, o tym, czy naprawdę można być sobą.

Personalia

Ferdydurke w radiowej odsłonie Janusza Kukuły jest przedstawieniem bez mała muzycznym. Muzyka nie pełni wyłącznie funkcji ilustracyjnej. Buduje groteskowy nastrój utworu (jako lejtmotyw pojawia się np. śpiewany fragment „Józiu, Józiu, ustabilizuj się…”). Jej autorem jest Marcin Błażewicz, w latach 1986–1998 pełniący obowiązki kierownika muzycznego Teatru Polskiego Radia. Jako Bohatera i narratora Ferdydurke słyszymy Piotra Fronczewskiego. Towarzyszą mu m.in. Bożena Dykiel, Agnieszka Pilaszewska, Wiesław Drzewicz, Wojciech Malajkat, Bronisław Pawlik. To jedno ze słuchowisk potwierdzających słowa Kukuły, że teatr radiowy to sztafeta pokoleń. „
Mimo oczywistych przemian technologicznych to jedno na zawsze pozostanie najważniejsze – artyści, którzy przychodzą do studia” – podkreśla reżyser. Słuchowisko ma prześmiewczy, lekki charakter, ale spore rozmiary. Składa się z trzech części. Trwa blisko dwie godziny i pięćdziesiąt minut.


ilustracja: ilustracja: Bob May, Flickr, CC BY NC SA

O reżyserze

Zdjęcie reżysera
fot. W. Kusiński/Polskie Radio

Janusz Kukuła

(ur. 1953) – reżyser radiowy, poeta, scenarzysta. Od lat 70. związany z Teatrem Polskiego Radia, dyrektor Teatru Polskiego Radia w latach 1992–2006 i od 2009 roku. Zrealizował m.in.: Ferdydurke wg Witolda Gombrowicza (1989), Złodzieja wg Wiesława Myśliwskiego (1999), Ostatnią taśmę Krappa Samuela Becketta (2000), Dziesięć pięter Cezarego Harasimowicza (2001), Królową i Szekspira według dramatu Esther Vilar (2014).

zobacz także

  • spektakl Wideo 2:35 Nie igra się z miłością | Olga Lipińska | fragment Nie igra się z miłością Alfreda de Musseta w reżyserii Olgi Lipińskiej to umowna teatralność do kwadratu. Jadwiga Jankowska-Cieślak i Marek Kondrat – aktorzy u progu karier, ale już z „nazwiskami” – grają tragikomedię mieniącą się niejednoznacznościami.
    spektakl Wideo 2:35 Nie igra się z miłością | Olga Lipińska | fragment Nie igra się z miłością Alfreda de Musseta w reżyserii Olgi Lipińskiej to umowna teatralność do kwadratu. Jadwiga Jankowska-Cieślak i Marek Kondrat – aktorzy u progu karier, ale już z „nazwiskami” – grają tragikomedię mieniącą się niejednoznacznościami.
  • spektakl Wideo 53:27 Macchina dell’amore e della morte (Maszyna miłości i śmierci) | Tadeusz Kantor W Maszynie miłości i śmierci, opartej na sztuce dla marionetek Maurice’a Maeterlincka Śmierć Tintagilesa, Tadeusz Kantor powraca z nostalgią do swego pierwszego spektaklu sprzed 50 lat oraz dwóch nurtów w nowoczesnej sztuce, z których wywodził się jego teatr: symbolizmu i konstruktywizmu.
    spektakl Wideo 53:27 Macchina dell’amore e della morte (Maszyna miłości i śmierci) | Tadeusz Kantor W Maszynie miłości i śmierci, opartej na sztuce dla marionetek Maurice’a Maeterlincka Śmierć Tintagilesa, Tadeusz Kantor powraca z nostalgią do swego pierwszego spektaklu sprzed 50 lat oraz dwóch nurtów w nowoczesnej sztuce, z których wywodził się jego teatr: symbolizmu i konstruktywizmu.
  • słuchowisko Audio 49:35 Tak jest, jak się państwu zdaje | Luigi Pirandello Luigiego Pirandello zabawy na temat prawdy, czyli Tak jest, jak się państwu zdaje w reżyserii Zbigniewa Kopalki, z Ireną Eichlerówną w jednej z głównych ról.
    słuchowisko Audio 49:35 Tak jest, jak się państwu zdaje | Luigi Pirandello Luigiego Pirandello zabawy na temat prawdy, czyli Tak jest, jak się państwu zdaje w reżyserii Zbigniewa Kopalki, z Ireną Eichlerówną w jednej z głównych ról.
  • słuchowisko Audio 21:50 Drugi pokój | Zbigniew Herbert Radiowy dramat Zbigniewa Herberta Drugi pokój w reżyserii Janusza Warneckiego – obyczajowy obrazek, który ma wartość wnikliwego portretu przedstawiającego współczesnego człowieka.
    słuchowisko Audio 21:50 Drugi pokój | Zbigniew Herbert Radiowy dramat Zbigniewa Herberta Drugi pokój w reżyserii Janusza Warneckiego – obyczajowy obrazek, który ma wartość wnikliwego portretu przedstawiającego współczesnego człowieka.
  • dokument Wideo 56:22 Skrywana obecność | Jerzy Kalina Jedyny film dokumentalny poświęcony w całości Jerzemu Grzegorzewskiemu – w Skrywanej obecności wybitny reżyser teatralny, scenograf, dyrektor teatrów obszernie opowiada o swoim życiu i pracy.
    dokument Wideo 56:22 Skrywana obecność | Jerzy Kalina Jedyny film dokumentalny poświęcony w całości Jerzemu Grzegorzewskiemu – w Skrywanej obecności wybitny reżyser teatralny, scenograf, dyrektor teatrów obszernie opowiada o swoim życiu i pracy.

podziel się wrażeniami