Kanon | wypowiedzi Krzysztofa Pendereckiego


„Poza ścisłą imitacją w ruchu prostym spotykamy tu również inne formy przekształceń znanych z techniki polifonicznej np.: rak odwrócenia całej 52-głosowej warstwy, stretto «tematu» z rakiem odwrócenia, stretto «tematu» z kontrapunktem, z kontrapunktem w stretcie z rakiem odwrócenia itp. Poszczególne warstwy kanonu to kolejno: 1) temat i kontrapunkt w ruchu wprost i rakiem w wykonaniu orkiestry, 2) odtworzone nagranie taśmowe tematu (taśma 1), 3) odtworzone nagranie taśmowe tematu wraz z kontrapunktem orkiestry (taśma 2). Nagranie obydwu taśm odbywa się w trakcie wykonywania utworu. Język muzyczny Kanonu jest wynikiem dotychczasowej ewolucji mojego języka dźwiękowego i leży na linii wyznaczonej przez takie utwory jak Tren ofiarom Hiroszimy oraz Polymorphia”.

(Krzysztof Penderecki, nota autorska w książce programowej Warszawskiej Jesieni 1962, s. 68)