Uwertura pittsburska na orkiestrę dętą, fisharmonię, fortepian i perkusję

Tylko opis utworu, bez pliku z nagraniem.

Opis materiału
  • Kompozytor:Krzysztof Penderecki
  • Tytuł oryginalny: Uwertura pittsburska na orkiestrę dętą, fisharmonię, fortepian i perkusję
  • Rok ukończenia: 1967
  • Obsada: orkiestra dęta, fisharmonia, fortepian, perkusja
  • Zamówienie: Robert Austin Boudreau dla Radia w Amsterdamie
  • Prawykonanie: Pittsburgh, 30.06.1967, American Wind Symphony Orchestra, Robert Austin Boudreau – dyrygent
  • Dyskografia: "New Brass Symphony: Pflüger, Mayuzumi, Penderecki, Badings", American Wind Symphony Orchestra, Robert Austin Bourdeau – dyrygent, Bayer Records, 1988; "Krzysztof Penderecki: Pittsburgh Overture / Toshiro Mayuzumi: Music With Sculpture / John T. Williams: Sinfonietta for Wind Ensemble", Eastman Wind Ensemble, Donald Hunsberger – dyrygent, Deutsche Grammophon, 1970
Wykonanie Uwertury pittsburskiej otwierające Warszawską Jesień w 2012 roku było polską premierą dzieła, mimo że powstało ono aż 45 lat wcześniej. Słuchając orkiestry Filharmonii Narodowej, „uwięzionej” na stołecznej estradzie, można było odnieść wrażenie, iż grana przez nią muzyka wprost „wołała” o przestrzeń, jaką gwarantowały jej szczególne okoliczności amerykańskiego prawykonania. Penderecki tworzył bowiem tę kompozycję dla American Wind Symphony Orchestra – zespołu, który, zgodnie ze swoją praktyką, zaprezentował dzieło na rzece Ohio. Realizując zamówienie, kompozytor wpisał się w tradycję Händlowskiej Muzyki na wodzie.

Uwerturę odnieść można także do dwa lata wcześniej skomponowanego Concerto breve Tomasza Sikorskiego na fortepian, 24 instrumenty dęte i perkusję, przypomnianego w Warszawie również w roku 2012 i podobnie jak dzieło Pendereckiego – sonorystycznego. Z tą różnicą, że Krzysztof Penderecki komponował na instrumenty równorzędne, przewidując jeszcze większą ich liczbę. Fortepian potraktował jako jeden z instrumentów perkusyjnych, a grupę instrumentów dętych dopełniła fisharmonia.

Ogromna obsada posłużyła autorowi Uwertury do wypróbowania w niej kilku kompozytorskich pomysłów fakturalno-barwowych. Utwór, w najlepszym znaczeniu tego słowa „eksperymentalny”, stanowi więc przegląd technik kształtowania brzmienia dla mas instrumentów dętych, które już niebawem miały w twórczości Pendereckiego dojść do pełni głosu. W rozmaitych zestawieniach obsadowych pojawiają się gęste, ćwierćtonowe klastery, a swobodna dodekafonia organizuje motywy interwałowe, zaś relacje owych zestawień wyrażają się w formie montażowo kontrastowej.

Konteksty

Krzysztof Szwajgier w książce programowej Warszawskiej Jesieni 2012 roku zwrócił uwagę nie tylko na związki Uwertury Pendereckiego z nurtem sonorystycznym w jego muzyce, lecz także na ewokowane przez to dzieło odniesienia do tradycji.

Konteksty

  • opinie
    „Po doświadczeniach z Pasją i formami koncertującymi w Uwerturze pittsburskiej powraca Penderecki do formuły czystego sonoryzmu. Zmienia się jednak rodzaj obsady ... czytaj dalej
Powiązane

Powiązane