Reżyserzy w kolekcji

  • litera A

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Sławek, Wikimedia Commons, CC BY SA

      Laco Adamik

      (ur. 1942) – reżyser teatralny, filmowy i operowy, ukończył wydział reżyserii akademii filmowej w Pradze. Od lat 70. związany z Teatrem Telewizji (jako reżyser i realizator), w którym debiutował w 1973 roku Białą zarazą Karela Čapka.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Jan Bogacz

      Jerzy Antczak

      (ur. 1929) – aktor, reżyser telewizyjny i filmowy. Ukończył wydział aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi (1953). Był aktorem łódzkich scen: Powszechnego (1953–1957), a następnie Nowego (1958–1960). Od 1957 roku reżyserował spektakle w ośrodku Telewizji Polskiej w Łodzi, gdzie zrealizował m.in. adaptację Ojca Goriot Honoré de Balzaca (1962). W latach 1963–1975 był naczelnym reżyserem Teatru TV. Przygotowywał wiele przedstawień w konwencji realistycznej.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Hartwig Edward/NAC

      Erwin Axer

      (1917–2012) – reżyser teatralny i dyrektor teatru, pisarz, pedagog. W 1939 roku ukończył wydział reżyserii Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie pod kierunkiem Leona Schillera. Zadebiutował w rodzinnym Lwowie pod okupacją sowiecką Panną Maliczewską Gabrieli Zapolskiej (1941) w Polskim Teatrze Dramatycznym. W latach 1946–1949 reżyserował i należał do kierownictwa Teatru Kameralnego Domu Żołnierza w Łodzi. W latach 1949–1981 był dyrektorem Teatru Współczesnego w Warszawie, a reżyserował w nim do roku 2001.
  • litera B

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Hartwig Edward/NAC

      Aleksander Bardini

      (1913–1995) – aktor, reżyser, pedagog, studiował aktorstwo (1932–1935) oraz reżyserię (1936–1939) w Państwowym Instytucie Sztuki Scenicznej. W 1946 roku wystawił Dom otwarty Michała Bałuckiego w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Po pogromie kieleckim w 1946 roku wyjechał z Polski i do 1950 roku przebywał na emigracji. Następnie związał się z Teatrem Polskim w Warszawie, był szefem artystycznym Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi, dyrektorem Teatru Ateneum w Warszawie, pracował też na innych stołecznych scenach i w Starym Teatrze.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. NAC

      Ewa Bonacka

      (1912–1992) – aktorka teatralna, filmowa, telewizyjna, a także reżyserka teatralna, absolwentka Oddziału Dramatycznego Konserwatorium Muzycznego w Warszawie (1927). W okresie międzywojennym występowała w Teatrze Praskim w Warszawie (1927–1928), Teatrze Polskim w Katowicach (1929–1930), Polskim Teatrze Dramatycznym we Lwowie (1931–1936) oraz w Teatrze Ateneum w Warszawie (1935–1936).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Andrzej Rybczyński

      Tadeusz Bradecki

      (ur. 1955) – aktor, reżyser, autor dramatów, absolwent wydziałów aktorskiego i reżyserskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Po studiach aktorskich dostał angaż do Starego Teatru. Równolegle grał w filmach w reżyserii Krzysztofa Zanussiego: (Spirala, 1978; Constans, 1980), Krzysztofa Kieślowskiego (Amator, 1979), Jerzego Domaradzkiego (Wielki bieg, 1981) i in. Jeszcze jako student reżyserii zadebiutował w Starym Teatrze, adaptując Biednych ludzi Fiodora Dostojewskiego (1983).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Mateusz Bral

      Grzegorz Bral

      (ur. 1961) – reżyser, pedagog, aktor; studiował filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim, Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i Uniwersytecie Wrocławskim, a także psychologię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Wiedzę o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej. Od roku 1987 do 1992 roku był związany z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych „Gardzienice”.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. archiwum Polskiego Radia

      Tadeusz Byrski

      (1906–1987) – reżyser i aktor, absolwent wydziału humanistycznego Uniwersytetu Warszawskiego oraz słuchacz Instytutu Reduty (1924–1925). Od 1929 roku występował na scenach warszawskich, w tym samym roku podjął współpracę z rozgłośnią wileńską Polskiego Radia. Od 1937 do 1939 główny reżyser Polskiego Radia w Warszawie, w latach 1952–1958 szef Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (stworzył tam Studio Teatralne, kierowane przez jego żonę, Irenę Byrską), wystawił tam m.in.: Drogę do Czarnolasu Aleksandra Maliszewskiego (1953), Profesję pani Warren George’a Bernarda Shaw (1954), Lekarza mimo woli Moliera (1955), Policję Sławomira Mrożka (1958).
  • litera C

    • Zdjęcie reżysera
      fot. P. Kubic/Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

      Bogdan Ciosek

      reżyser teatralny, absolwent polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Debiutował Kaligulą Alberta Camusa w szczecińskim Teatrze Współczesnym (1982).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Leszek Szymański

      Izabella Cywińska

      (ur. 1935) – reżyserka teatralna i filmowa, absolwentka studiów etnograficznych na Uniwersytecie Warszawskim oraz reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Debiutowała w 1965 roku Dozorcą Harolda Pintera w Teatrze im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku. Pracowała m.in. w warszawskim Teatrze Współczesnym i w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie. W latach 1970–1973 kierowała Teatrem im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, pełniąc funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego. Od 1973 do 1989 roku była związana z Teatrem Nowym w Poznaniu jako dyrektor naczelny i artystyczny.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Ola Grochowska, Wikimedia Commons, CC BY SA

      Krzysztof Czeczot

      (ur. 1979) – aktor, reżyser, absolwent wydziału aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (2002). W latach 2004–2009 związany z Teatrem Współczesnym w Szczecinie, grał też w warszawskich teatrach Rozmaitości i Palladium.
  • litera E

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Jerzy Troszczyński/Filmoteka Narodowa

      Jan Englert

      (ur. 1943) – aktor filmowy i teatralny, reżyser, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, dziekan, później rektor tej uczelni (1987–1993), a następnie Akademii Teatralnej (1996–2002). Od 2003 roku jest szefem artystycznym Teatru Narodowego. Był związany z teatrami stołecznymi: Polskim, Współczesnym, Narodowym. Występował w przedstawieniach Jerzego Kreczmara (Gustaw w Dziadach kowieńskich Adama Mickiewicza, 1978), Erwina Axera (Leon w Matce Stanisława Ignacego Witkiewicza, 1970), Kazimierza Dejmka (Konrad w Wyzwoleniu Stanisława Wyspiańskiego, 1980), Andrzeja Łapickiego (Gustaw w Ślubach panieńskich Aleksandra Fredry, 1984), Macieja Prusa (tytułowy Ryszard III w tragedii Williama Shakespeare’a, 1993).
  • litera G

    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Andrzej Rybczyński

      Agnieszka Glińska

      (ur. 1968) – reżyserka teatralna i telewizyjna, aktorka. Absolwentka wydziałów aktorskiego i reżyserskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Do jej najbardziej znanych realizacji należą: Jordan Moiry Buffini i Anny Reynolds (Teatr Powszechny w Warszawie, 1996), Kaleka z Inishmaan Martina McDonagha (Teatr Powszechny w Warszawie, 1999), Bambini di Praga wg Bohumila Hrabala (Teatr Współczesny w Warszawie, 2001), Mewa Antona Czechowa (Teatr Narodowy, 2010) oraz Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku Doroty Masłowskiej (Teatr Studio, 2013).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Ja Fryta, Wikimedia Commons, CC BY SA

      Mikołaj Grabowski

      (ur. 1946) – aktor i reżyser, absolwent wydziałów aktorskiego (1969) i reżyserskiego (1977) krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Jako aktor debiutował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w spektaklu Lidii Zamkow – Człowiek jak człowiek Bertolta Brechta (1969). Od roku 1968 związany był z założoną przez Andrzeja Kaczyńskiego awangardową grupą muzyków MW2, z którą współtworzył „teatr instrumentalny” Bogusława Schaeffera. Po studiach reżyserskich pracował w Jeleniej Górze, gdzie zrealizował m.in. Iwonę, księżniczkę Burgunda Witolda Gombrowicza (1978). Schaefferowi i Gombrowiczowi będzie wierny przez lata.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Sławek, Flickr, CC BY SA

      Jerzy Gruza

      (ur. 1932) – reżyser filmowy, telewizyjny i teatralny; twórca rozrywkowych programów i widowisk telewizyjnych; absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Z Teatrem Telewizji jest związany od 1956 roku, zrealizował w nim m.in. Mieszczanina szlachcicem Moliera (1969), Wizytę starszej pani Friedricha Dürrenmatta (1971), Karierę Artura Ui Bertolta Brechta (1973), Rewizora Nikołaja Gogola (1977), Antygonę Sofoklesa (1980), Zatrute pióro Ronalda Harwooda (1994).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Jacek Bednarczyk

      Jerzy Grzegorzewski

      (1939–2005) – reżyser i scenograf teatralny, malarz. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Łodzi i wydział reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Zadebiutował w 1961 roku Szewcami Stanisława I. Witkiewicza zrealizowanymi ze studenckim zespołem powołanym w łódzkiej PWSSP. W latach 1966–1976 był reżyserem Teatru im. Stefana Jaracza w rodzinnej Łodzi. Tworzył teatr utrzymany często w poetyce snu z pogranicza symbolizmu i surrealizmu. Pozycję najwybitniejszego inscenizatora pokolenia zawdzięczał powstałym w warszawskim Ateneum adaptacjom Ameryki Franza Kafki (1973) i Bloomusalem wg XV rozdziału Ulissesa Jamesa Joyce’a (1974) oraz Weselu Stanisława Wyspiańskiego w Starym Teatrze w Krakowie (1977).
  • litera H

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Edward Hartwig Edward/NAC

      Adam Hanuszkiewicz

      (1924–2011) – aktor i reżyser. Początkowo występował w Rzeszowie (zaczynał jako adept w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w 1945 roku), Jeleniej Górze, później w Krakowie, Warszawie i Poznaniu. Jako reżyser zadebiutował w 1951 roku w poznańskim Teatrze Polskim. Od roku 1955 roku pracował w Warszawie. Był jednym z twórców Teatru Telewizji – jego pierwszy telewizyjny spektakl to Złoty lis Jerzego Andrzejewskiego (1955). W latach 1957–1963 pełnił funkcję głównego reżysera Teatru Telewizji.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Malwina Toczek

      Agnieszka Holland

      (ur. 1948) – reżyserka filmowa i teatralna, scenarzystka, absolwentka reżyserii akademii filmowej w Pradze. Po studiach współpracowała m.in. z Krzysztofem Zanussim (Iluminacja) oraz Andrzejem Wajdą w Studiu Filmowym „X”. Jej Aktorzy prowincjonalni (1978) uznawani są za sztandarową wypowiedź kina moralnego niepokoju. Do roku 1981 nakręciła jeszcze Gorączkę oraz Kobietę samotną.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Studio Filmowe „Kadr”/Filmoteka Narodowa

      Gustaw Holoubek

      (1923–2008) – aktor teatralny i filmowy, reżyser, pedagog, jedna z najwybitniejszych postaci polskiego teatru powojennego, nazywany aktorem intelektualnym, zdystansowanym. W 1947 roku ukończył w Krakowie Studio Dramatyczne przy Teatrze im. Juliusza Słowackiego. W tym samym roku debiutował na scenie Miejskich Teatrów Dramatycznych. W 1949 roku przeniósł się do Teatru Śląskiego w Katowicach. Od 1956 roku był aktorem teatrów warszawskich – Polskiego i Narodowego. W latach 1972–1982 prowadził stołeczny Teatr Dramatyczny. Od 1997 do 2008 kierował Teatrem Ateneum.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Hartwig Edward/NAC

      Zygmunt Hübner

      (1930–1989) – aktor, reżyser, dyrektor teatrów, wieloletni pedagog warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, publicysta. Był absolwentem wydziału aktorskiego (1952) i reżyserskiego (1956) tej szkoły. Zapisał się przede wszystkim jako znakomity dyrektor kilku scen. W latach 1958–1960 kierował Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, 1962–1963 Współczesnym we Wrocławiu, 1963–1970 Starym Teatrem, a w końcu Powszechnym w Warszawie (1974–1989), który nosi obecnie jego imię.
  • litera J

    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Leszek Szymański

      Jerzy Jarocki

      (1929–2012) – reżyser teatralny, pedagog. W 1952 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Aktorską w Krakowie, a cztery lata później wydział reżyserski GITIS-u (Gosudarstwiennyj Institut Tietralnowo Iskusstwa) w Moskwie. Zadebiutował Balem manekinów Brunona Jasieńskiego w Teatrze Śląskim w Katowicach (1957), reżyserował tam do 1962 roku. Na dłużej związał się z Teatrem Rozmaitości, potem Współczesnym we Wrocławiu (1958–1972), Dramatycznym w Warszawie (1972–1982), Starym w Krakowie (1961–2002), Polskim we Wrocławiu (1992–2000) i Narodowym w Warszawie (2004–2012).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Kuba Dąbrowski

      Grzegorz Jarzyna

      (ur. 1968) – studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim i reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W 1997 roku odniósł spektakularny sukces debiutanckim Bzikiem tropikalnym według Mister Price’a i Nowego Wyzwolenia Stanisława I. Witkiewicza, zrealizowanym w Teatrze Rozmaitości w Warszawie.
  • litera K

    • Zdjęcie reżysera
      fot. z archiwum rodzinnego Jolanty Lothe

      Helmut Kajzar

      (1941–1982) – reżyser i dramatopisarz, eseista, studiował filozofię i polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie (1969). Zaczynał w studenckim Teatrze 38 w Krakowie, debiutował w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach Świadkami albo naszą małą stabilizacją Tadeusza Różewicza (1967). Oprócz Różewicza wystawiał też Luigi Pirandella (Człowiek z kwiatem w ustach, Patent), Fernando Arrabala (Franciszka i kaci, Guernica, Modlitwa), Stanisława Wyspiańskiego (Bolesław Śmiały, Sędziowie), Sofoklesa (Antygona, Król Edyp).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/M. Leckel

      Tadeusz Kantor

      (1915–1990) – malarz, reżyser i scenograf teatralny. Ukończył w 1939 roku Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. W czasie wojny prowadził w podziemiu Teatr Niezależny, w którym wystawił Balladynę Juliusza Słowackiego (1942) i Powrót Odysa Stanisława Wyspiańskiego (1944). W okresie stalinizmu pracował jako scenograf przede wszystkim w Starym Teatrze w Krakowie, gdzie zainscenizował kilka przedstawień, m.in. Nosorożca Eugène’a Ionesco (1961). Był założycielem i kierownikiem awangardowego Teatru Cricot 2, działającego w Krakowie od 1956 do 1991 roku, najpierw w Domu Plastyków, a potem w Galerii Krzysztofory.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Alberto Terrile/ Wikimedia Commons, CC BY SA

      Krzysztof Kieślowski

      (1941–1996) – wybitny reżyser filmowy, scenarzysta; absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1968). Przed studiami uczył się w warszawskim Liceum Technik Teatralnych. Był garderobianym w Teatrze Współczesnym. Zaczynał jako dokumentalista (m.in. Robotnicy’ 71, Życiorys, Z punktu widzenia nocnego portiera), wnikliwie przyglądając się społeczno-politycznej sytuacji w PRL-u. Doświadczenia dokumentalisty przeniósł następnie do pierwszych filmów fabularnych.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. EN/Koziol/REPORTER

      Jan Klata

      (ur. 1973) – reżyser teatralny, dramaturg, studiował reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, a następnie w Krakowie. Zasłynął Rewizorem Mikołaja Gogola (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu, 2003). Zrealizował m.in. Fanta$y wg Juliusza Słowackiego (2005), Sprawę Dantona Stanisławy Przybyszewskiej (2008), Trylogię na podstawie Henryka Sienkiewicza (2009) oraz Ziemię obiecaną wg Władysława Reymonta (2009), a także Szekspirowskiego Titusa Andronicusa (2012) i Do Damaszku Augusta Strindberga (2013).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. archiwum Polskiego Radia

      Zbigniew Kopalko

      (1909–1996) – studiował na wydziale humanistycznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie rozpoczął pracę w miejscowej rozgłośni radiowej jako realizator słuchowisk. Po II wojnie światowej działał w radiu toruńskim i łódzkim; od 1948 roku w Warszawie. Stworzył m.in. cykl słuchowisk Mistrzowie sceny polskiej.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. W. Kusiński/Polskie Radio

      Janusz Kukuła

      (ur. 1953) – reżyser radiowy, poeta, scenarzysta. Od lat 70. związany z Teatrem Polskiego Radia, dyrektor Teatru Polskiego Radia w latach 1992–2006 i od 2009 roku. Zrealizował m.in.: Ferdydurke wg Witolda Gombrowicza (1989), Złodzieja wg Wiesława Myśliwskiego (1999), Ostatnią taśmę Krappa Samuela Becketta (2000), Dziesięć pięter Cezarego Harasimowicza (2001), Królową i Szekspira według dramatu Esther Vilar (2014).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Jerzy Troszczyński/Filmoteka Narodowa

      Kazimierz Kutz

      (ur. 1929) – reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, pisarz, polityk. Ukończył łódzką szkołę filmową (1953). Debiutował w 1959 roku filmem Krzyż walecznych. Najsłynniejszym jego dziełem filmowym jest tryptyk śląski: Sól ziemi czarnej (1969), Perła w koronie (1971) i Paciorki jednego różańca (1979). Dzięki tym filmom temat Śląska, jego historii i specyfiki przedostał się do powszechnej świadomości. Do tematu śląskiego Kutz powrócił w Śmierci jak kromka chleba (1994) o wypadkach w kopalni „Wujek”.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Fryta 73, Wikipedia Commons, CC BY SA

      Michał Kwieciński

      (ur. 1951) – doktor nauk chemicznych, scenarzysta, reżyser i producent filmowy, ukończył wydział reżyserii i dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Okazjonalnie wystawia na scenie, m.in. w Warszawskiej Operze Kameralnej.
  • litera L

    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Andrzej Rybczyński

      Antoni Libera

      (ur. 1949) – tłumacz, reżyser teatralny, pisarz, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Jest znawcą twórczości Samuela Becketta, wydawcą jego dzieł scenicznych, a także części esejów, wierszy i prozy. Poza Beckettem przekładał też Sofoklesa, Williama Shakespeare’a, Jeana Baptiste’a Racine’a.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Fryta73, Wikimedia Commons, CC BY SA

      Olga Lipińska

      (ur. 1939) – reżyserka, scenarzystka telewizyjna i satyryczka, absolwentka wydziału reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, związana ze stołecznym Teatrem Komedia, w którym w latach 1977–1990 sprawowała funkcję dyrektora oraz kierownika artystycznego.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Marcin Kaliński

      Krystian Lupa

      (ur. 1943) – reżyser teatralny, scenograf, pedagog. Ukończył grafikę w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1969). Studiował w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej, ukończył reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie (1977). Jego spektakl dyplomowy, Nadobnisie i koczkodany Witkacego, został uznany za wydarzenie. Po studiach pracował w teatrach w Jeleniej Górze i w Starym Teatrze w Krakowie; reżyserował wówczas głównie dramaty Witkacego i Witolda Gombrowicza. Od 1986 roku przez wiele lat pracował wyłącznie w Krakowie – na Scenie Kameralnej Starego Teatru i w szkole teatralnej, gdzie od 1983 roku uczy na wydziale reżyserii.
  • litera Ł

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Krzysztof Skłodowski

      Paweł Łysak

      (ur. 1964) – reżyser teatralny, absolwent wydziału filozofii i socjologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Debiutował w 1992 roku przedstawieniem Roberto Zucco Bernarda Marii Koltèsa w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.
  • litera M

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Hartwig Edward/NAC

      Jerzy Markuszewski

      (1930–2007) – aktor i reżyser, absolwent wydziału reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1965), twórca i reżyser słynnego Studenckiego Teatru Satyryków (STS). Reżyserował na scenach warszawskich (Ateneum, Powszechny, Komedia, Popularny), także w Starym Teatrze i Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi (wystawiał głównie utwory polskich autorów współczesnych: Stanisława Tyma, Jacka Janczarskiego, Jarosława Abramowa-Newerlego).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. NAC

      Michał Melina

      (1890–1956) – aktor, reżyser, dyrektor teatrów. Występował na scenach Łodzi, Krakowa, Lwowa, Wilna, Białegostoku i Warszawy. Od 1930 roku reżyser Polskiego Radia, od roku 1936 reżyser i kierownik literacki Teatru Polskiego Radia w Poznaniu.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Tytus Żmijewski

      Waldemar Modestowicz

      (ur. 1954) – reżyser teatralny i radiowy, studiował historię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. Okazjonalnie wystawia w teatrze, od połowy lat 80. jest związany z Polskim Radiem.
  • litera N

    • Zdjęcie reżysera
      fot. z Archiwum Teatru Polskiego Radia

      Zdzisław Nardelli

      (1913–2006) – reżyser radiowy, absolwent polonistyki, od 1944 roku związany z Polskim Radiem w Krakowie, następnie w Szczecinie, od 1956 roku w Warszawie. Był kierownikiem Teatru Małych Form, w latach 1969–1988 szefem Teatru Polskiego Radia. Ma na koncie dziesiątki przedstawień.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Tytus Żmijewski/Forum

      Krzysztof Nazar

      (1949–2013) – reżyser teatralny, telewizyjny i operowy, absolwent reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. W latach 1995–2000 sprawował funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wybrzeże w Gdańsku. Początkowo związany był głównie ze sceną dramatyczną, by następnie poświęcić się przede wszystkim pracy w teatrach operowych.
  • litera P

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Romuald Pieńkowski/Filmoteka Narodowa

      Marek Piwowski

      (ur. 1935) – reżyser, scenarzysta, także aktor, absolwent dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim (1963) oraz reżyserii w Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1968). Jest uznawany za jednego z najwybitniejszych dokumentalistów polskiego filmu; wystarczy przypomnieć takie tytuły jak Pożar! Pożar! Coś nareszcie dzieje się... (1967), Sukces (1968), Hair (1971), Korkociąg (1971), Psychodrama (1972), Tylko dla dorosłych (1973).
  • litera R

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Hartwig Edward/NAC

      Jerzy Rakowiecki

      (1920–2003) – aktor i reżyser, podczas okupacji student podziemnego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, absolwent wydziału reżyserii warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (1953). Debiutował rolą Chochoła w Weselu Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Jacka Woszczerowicza (1945). Występował na scenach Łodzi, Torunia, Poznania, następnie w teatrach stołecznych, m.in.: Rozmaitościach, Nowym, Narodowym, Ateneum.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. archiwum Polskiego Radia

      Henryk Rozen

      aktor, reżyser teatralny i radiowy; debiutował jako reżyser Wielkim człowiekiem do małych interesów Aleksandra Fredry w Teatrze im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie (1972). Wystawił m.in.: Wyzwolenie Stanisława Wyspiańskiego (Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku, 1974), Dom lalki (Norę) Henrika Ibsena (Teatr Dramatyczny w Gdyni, 1978), Fircyka w zalotach Franciszka Zabłockiego (Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni, 1994), Moralność Pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej (Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, 2007).
  • litera S

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Farary, Wikimedia Commons, PD

      Włodzimierz Staniewski

      (ur. 1950) – reżyser, twórca Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”. Studiował polonistykę w Krakowie i we Wrocławiu. Zaczynał w 1970 roku w Teatrze STU w Krakowie. Od 1971 do 1975 roku współpracował z Jerzym Grotowskim. W 1977 roku w podlubelskiej wsi Gardzienice zorganizował własną grupę teatralną (oficjalnie działającą od 1978 roku), której podstawą działania stały się wyprawy po wsiach wschodniej Polski (później także po innych krajach) w poszukiwaniu dawnych pieśni i obyczajów; wyprawy były też akcjami teatralnymi.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/archiwum

      Konrad Swinarski

      (1929–1975) – reżyser i scenograf teatralny. Studiował w kilku szkołach plastycznych, w 1954 roku ukończył, pod kierunkiem Leona Schillera, reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. W latach 1955–1957 terminował u Bertolta Brechta w Berliner Ensemble. Równolegle reżyserował w Polsce i na scenach Republiki Federalnej Niemiec i Berlina Zachodniego (głośna prapremiera Marata/Sade’a Petera Weissa,1964) oraz Izraela, USA, Finlandii i Włoch.
  • litera Ś

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Hartwig Edward/NAC

      Jan Świderski

      (1916–1988) – wybitny aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser teatralny; absolwent wydziału sztuki aktorskiej w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie (1938) oraz wydziału reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi (1948). W czasie wojny działał w konspiracyjnym teatrze w Krakowie. Grał w Weselu Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Jacka Woszczerowicza – przedstawieniu uznawanym za pierwszą powojenną inscenizację (Teatr Domu Wojska Polskiego w Lublinie, 1944). Od roku 1950 był aktorem teatrów warszawskich: Polskiego, Dramatycznego, Ateneum.
  • litera T

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Michał Kobyliński, Wikimedia Commons, CC BY SA

      Mariusz Treliński

      (ur. 1962) – reżyser filmowy, teatralny i operowy, absolwent wydziału reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Nakręcił: Pożegnanie jesieni (1990), Łagodną (1995) oraz Egoistów (2000). Przygotował też kilka przedstawień w teatrze dramatycznym, m.in. Makbeta Williama Shakespeare’a w stołecznym Teatrze Powszechnym (1996). Swoje miejsce odnalazł dopiero w operze. Debiutował Wyrywaczem serc Elżbiety Sikory (Teatr Wielki-Opera Narodowa, 1995), a sławę i opinię odnowiciela sztuki operowej przyniosła mu Madame Butterfly, wystawiona na tejże scenie w 1999 roku.
  • litera W

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Wikimedia Commons, PD

      Andrzej Wajda

      (1926–2016) – reżyser filmowy i teatralny. Studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi. Debiutował w 1955 roku Pokoleniem. Zrealizował głośne filmy ukazujące tragizm polskiej historii: Kanał (1957), Popiół i diament (1958), Popioły (1965), Wesele (1973), Ziemia obiecana (1975), Człowiek z marmuru (1976), Człowiek z żelaza (1981; nagrodzony Złotą Palmą na festiwalu w Cannes), Korczak (1990), Pan Tadeusz (1999), Katyń (2007). Kręcił też filmy w Jugosławii (Syberyjska Lady Makbet; 1962, Bramy raju, 1967), Francji (Danton, 1982), Niemczech (Piłat i inni, 1971) i Japonii (Nastasja, 1994). W 2000 roku otrzymał Oscara za całokształt twórczości filmowej.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Korotayev Artyom

      Krzysztof Warlikowski

      (ur. 1962) – studiował filozofię, historię i romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a na paryskiej Sorbonie historię teatru antycznego. W 1993 roku ukończył reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Zadebiutował w Starym Teatrze Markizą O. wg Heinricha von Kleista (1993). Od początku pracował równolegle za granicą i w Polsce – był asystentem Petera Brooka przy Impressions de Pelléas Claude'a Debussy'ego w Paryżu (1993), brał udział w warsztatach Ingmara Bergmana i Giorgia Strehlera (w mediolańskim Piccolo Teatro w 1998 roku wyreżyserował Peryklesa Williama Shakespeare’a).
    • Zdjęcie reżysera
      fot. archiwum Polskiego Radia

      Janusz Warnecki

      (1895–1979) – wł. Jan Maria Kozłowski, aktor i reżyser, dyrektor teatrów. Studiował na wydziale filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza. W latach 1918–1920 służył w Wojsku Polskim (brał udział w obronie Lwowa). Występował w teatrach krakowskich, w Tarnowie i Lwowie. Od roku 1921 roku do wybuchu II wojny światowej pracował w warszawskich Teatrach Miejskich, stołecznym Teatrze Polskim, Teatrze Nowym w Poznaniu. Szefował Teatrowi Letniemu i Teatrowi Buffo oraz Teatrowi Miejskiemu we Lwowie; po 1945 roku dyrektor Teatru Nowego (Scena Komediowo-Muzyczna) i Teatru Syrena.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. PAP/Adam Hawałej

      Maciej Wojtyszko

      (ur. 1946) – reżyser teatralny, filmowy i telewizyjny, pisarz i pedagog, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1972). W teatrze reżyserował m.in.: Ławeczkę Aleksandra Gelmana (Teatr Powszechny w Warszawie, 1986), wystawną Tamarę Johna Krizanca (Teatr Studio w Warszawie, 1990), monodram Shirley Valentine Willy’ego Russella z Krystyną Jandą (Teatr Powszechny w Warszawie, 1990), Garderobianego Ronalda Harwooda we wrocławskim Teatrze Polskim (1990), Miłość na Krymie Sławomira Mrożka (Stary Teatr w Krakowie, 1994), Słonecznych chłopców Neila Simona (Teatr Powszechny w Warszawie, 2008).
  • litera Z

    • Zdjęcie reżysera
      fot. Hartwig Edward, NAC

      Lidia Zamkow

      1918–1982) – aktorka i reżyserka. W roku 1937 rozpoczęła studia aktorskie w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie, kontynuowała je w podziemiu, w czasie okupacji. W 1944 roku zaczęła występować w teatrze, w 1948 ukończyła studia reżyserskie warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Najdłużej związana była z teatrami krakowskimi – im. Juliusza Słowackiego (1949–1952, 1957–1958 i 1964–1972) oraz Starym (1958–1964). Reżyserowała na scenach całej Polski oraz w Teatrze Telewizji.
    • Zdjęcie reżysera
      fot. Wikimedia Commons, PD

      Aleksander Zelwerowicz

      (1877–1955) – wybitny aktor i reżyser, pedagog, ukończył klasę dykcji i deklamacji Konserwatorium Muzycznego w Warszawie, studiował też w Szkole Handlowej i na uniwersytecie genewskim. Na początku kariery występował w Łodzi i Krakowie; od 1918 roku w Warszawie: Teatr Miejski, Teatr Narodowy, Teatr Polski – był z nim związany od czasu założenia (1913) i z nielicznymi przerwami przepracował na scenie Polskiego trzydzieści lat. Wykładał w Szkole Dramatycznej przy Konserwatorium Muzycznym. Współpracował z Redutą Juliusza Osterwy. Był współinicjatorem i pierwszym dyrektorem Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej (1932–1936).