słuchowisko

Mołotow | Sławomir Mrożek

Audio, 38:42, reż. Bogdan Ciosek, 2013 producent: Polskie Radio S.A.

szczegóły materiału

twórcy i obsada

Opis

Mołotow w reżyserii Bogdana Cioska jest słuchowiskiem ze specjalnym udziałem autora. Narratorowi głosu użycza Sławomir Mrożek.

Na telefonicznej linii – Wiaczesław Mołotow i towarzysz Stalin. Pierwszy uprasza się łaski. Drugi nie chce go słuchać. Jest rok 1949. Mołotow właśnie stracił ministerstwo spraw zagranicznych. „Dlaczego mi to zrobiłeś, Koba”? – jęczy do słuchawki. Dyktator ma ważniejsze sprawy. Przygotowuje zakrojoną na dużą skalę antysemicką prowokację. Pod klucz idzie żona Mołotowa, Polina Siemionowna, z pochodzenia Żydówka. Beria radzi politykowi, żeby na jakiś czas usunął się w cień. Potem może się jeszcze przydać, bo Stalin nie będzie przecież żył wiecznie.

Personalia
Mołotow
to pierwszy utwór dramatyczny napisany przez Sławomira Mrożka po udarze mózgu i afazji. Autor nazywał go „skeczem”. Reżyser słuchowiska, Bogdan Ciosek, dostrzegł w tekście radiowy potencjał, bogactwo fonosfery, bo gros dialogów stanowią rozmowy bohaterów przez telefon. Do występu przed mikrofonem namówił samego Mrożka, który pojawia się w roli narratora. „Chciałem takiej tożsamości autora z tą postacią, gdyż wydaje mi się, że to bardzo osobisty tekst dramaturga, rozliczającego się z dawnym ukąszeniem stalinizmu, że do dziś nie daje mu spokoju pytanie o to, jak mógł zawierzyć tamtej ideologii” – cytował słowa reżysera „Dziennik Polski”. Ciosek przygotował także ostatnią sztukę Mrożka – Karnawał, czyli pierwszą żonę Adama. W 2013 roku wystawił ją na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.


ilustracja: Konrad Adenauer Stiftung, Wikimedia Commons, CC BY SA

O reżyserze

Zdjęcie reżysera
fot. P. Kubic/Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

Bogdan Ciosek

reżyser teatralny, absolwent polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Debiutował Kaligulą Alberta Camusa w szczecińskim Teatrze Współczesnym (1982).

zobacz także

  • spektakl Wideo 1:21:30 Nigdy tu już nie powrócę | Tadeusz Kantor Tadeusz Kantor w Nigdy tu już nie powrócę przywołuje wspomnienia z czasu wojny, w tym powstałą w podziemiu inscenizację Powrotu Odysa Stanisława Wyspiańskiego, oraz spektakle Cricot 2. Wygłasza monologi Odysa, który uprzytamnia sobie niemożność powrotu do przeszłości i nieuchronność śmierci.
    spektakl Wideo 1:21:30 Nigdy tu już nie powrócę | Tadeusz Kantor Tadeusz Kantor w Nigdy tu już nie powrócę przywołuje wspomnienia z czasu wojny, w tym powstałą w podziemiu inscenizację Powrotu Odysa Stanisława Wyspiańskiego, oraz spektakle Cricot 2. Wygłasza monologi Odysa, który uprzytamnia sobie niemożność powrotu do przeszłości i nieuchronność śmierci.
  • spektakl Wideo 1:17:00 Przygoda pana Trapsa | Konrad Swinarski Swoją inscenizacją sztuki Friedricha Dürrenmatta Konrad Swinarski zdradza przepis na telewizyjny przebój. Współczesny moralitet realizuje w stylu teatru sensacji.
    spektakl Wideo 1:17:00 Przygoda pana Trapsa | Konrad Swinarski Swoją inscenizacją sztuki Friedricha Dürrenmatta Konrad Swinarski zdradza przepis na telewizyjny przebój. Współczesny moralitet realizuje w stylu teatru sensacji.
  • spektakl Wideo 2:18 Scenariusz dla trzech aktorów | Mikołaj Grabowski | fragment Nam wszystko wolno! Wyreżyserowany przez Mikołaja Grabowskiego Scenariusz dla trzech aktorów Bogusława Schaeffera jest manifestem scenicznej nieprzewidywalności.
    spektakl Wideo 2:18 Scenariusz dla trzech aktorów | Mikołaj Grabowski | fragment Nam wszystko wolno! Wyreżyserowany przez Mikołaja Grabowskiego Scenariusz dla trzech aktorów Bogusława Schaeffera jest manifestem scenicznej nieprzewidywalności.
  • spektakl Wideo 1:12:00 Umarła klasa | Tadeusz Kantor Jedno z największych dzieł XX-wiecznego teatru. Tadeusz Kantor snuje „seans dramatyczny” o umieraniu, które zaczyna się już w dzieciństwie, wykorzystując na scenie manekiny-trupy. Te figury staną się symbolem jego Teatru Śmierci.
    spektakl Wideo 1:12:00 Umarła klasa | Tadeusz Kantor Jedno z największych dzieł XX-wiecznego teatru. Tadeusz Kantor snuje „seans dramatyczny” o umieraniu, które zaczyna się już w dzieciństwie, wykorzystując na scenie manekiny-trupy. Te figury staną się symbolem jego Teatru Śmierci.
  • dokument Wideo 23:33 Teatr podziemny Tadeusza Kantora | Irena Wollen W Teatrze podziemnym Tadeusza Kantora Irena Wollen wraca do działalności Kantora w czasie okupacji. Artysta, mimo że Niemcy wydali zakaz wystawiania przez Polaków „poważnych widowisk”, kontynuował swoje awangardowe poszukiwania.
    dokument Wideo 23:33 Teatr podziemny Tadeusza Kantora | Irena Wollen W Teatrze podziemnym Tadeusza Kantora Irena Wollen wraca do działalności Kantora w czasie okupacji. Artysta, mimo że Niemcy wydali zakaz wystawiania przez Polaków „poważnych widowisk”, kontynuował swoje awangardowe poszukiwania.

podziel się wrażeniami