spektakl

Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku | Agnieszka Glińska | fragment

Wideo, 0:37, reż. Agnieszka Glińska, 2015 producent: Telewizja Polska S.A.

szczegóły materiału

twórcy i obsada

Opis

Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku Doroty Masłowskiej w reżyserii Agnieszki Glińskiej – pełen przebieranek wyboisty „teatr drogi”, rozgrywający się przy akompaniamencie radiowych hitów z lat 80.

„Jest to najbardziej ponura rzecz, jaką napisałam i chyba najpoważniejsza, niezależnie od tego, że jest całkiem śmieszna” – mówiła Dorota Masłowska o debiutanckim dramacie z 2006 roku. Jego główni bohaterowie, Dżina i Parcha, próbują po burzliwej imprezie pod hasłem „Brud, smród i ubóstwo” wrócić do domu (a może trafniej byłoby napisać „do siebie”). On – aktor serialowy, nadgniły owoc „Warszafki”, i ona – przytłoczona życiem dziewczyna ze społecznych manowców, w trakcie delirycznej ekskursji, udając Rumunów, przesiadają się z auta do auta, „bajerują” kierowców, zasypują wszystkich niestworzonymi opowieściami, bo ta ich podróż dzieje się przede wszystkim „przez” język i „dzięki” niemu.

Mamy przecież do czynienia z Masłowską. Jej pisarski sejsmograf jest niezwykle wyczulony na materię potocznych fraz, z tych szumów i ciągów potrafi lepić niewiarygodne konstrukcje, powoływać do istnienia całe światy. „Znalezienie teatralnej formy dla Masłowskiej to wyzwanie – język ma tak ogromną siłę” – podkreślała Agnieszka Glińska. Kobiety z doklejonymi wąsami grają u niej role mężczyzn, Modest Ruciński jest długonogą barmanką, pojawiają się elementy teatru kukiełkowego, a w uszach panoszą się muzyczne przeboje z lat 80. Odnosi się wrażenie, jakby koleiny szos, którymi telepie się para balangowiczów, przecinały się na styku obecnej Polski „B” z wciąż żywą, przaśną rzeczywistością sprzed trzech dekad. Glińska nakierowuje bohaterów tragikomedii na kolizyjny kurs; trzeźwiejąc, zderzają się z beznadzieją tego, co wokół, a przede wszystkim w nich samych.

Personalia
Dżinę i Parchę bawi podszywanie się pod Rumunów, a widzów cieszą kolejne wcielenia aktorów w różne role. Prym wiedzie tu Monika Krzywkowska – absolwentka warszawskiej Akademii Teatralnej, której długoletnia współpraca z Glińską przyniosła w 2012 roku nagrodę Feliksa Warszawskiego za pierwszoplanową rolę żeńską w Moralności pani Dulskiej. W „teatrze drogi” Masłowskiej ma momenty chwały. Z rodzajową brawurową gra cwaniakowatego kierowcę, aby później przedzierzgnąć się w komiczną i żałosną, kompletnie pijaną kobietę.


Głosy z widowni
„Obie etiudy, wyliczone w tempie, w akcentach, w rozłożeniu point zasługują na najwyższy podziw; jakby obudziła się w niej wielka tradycja komediowego aktorstwa, choćby spod znaku Ireny Kwiatkowskiej” – pisał w „Polityce” o Krzywkowskiej, przy okazji scenicznej wersji przedstawienia, Jacek Sieradzki. Przebojowe widowisko ze Studia uznane zostało za najlepszą z dotychczasowych pięciu inscenizacji dramatu Masłowskiej. Adaptacja na potrzeby Teatru Telewizji też stała się wydarzeniem. Spektakl otwierał zainaugurowany w marcu 2015 roku Telewizyjny Festiwal Teatrów Polski w TVP Kultura.

Na marginesie
Sztuka, w której Parcha pomstuje, że Polska to jest coś gorszego niż Rumunia, doczekała się także, za sprawą zespołu Tompa Miklós, wystawienia w rumuńskim Teatrul Naţional z Târgu Mureş. Utwór, podobno ze względu na tytuł, nie znalazł się w antologii współczesnego dramatu polskiego wydanej w Rumunii. Ironiczny, radykalny tekst, zawierający wschodnioeuropejski koloryt i obraz nowej pseudoklasy średniej, wciąż jest łakomym kąskiem dla teatrów, zwłaszcza z naszej części Europy, o czym świadczą wystawienia m.in. w Czechach, Bułgarii oraz Rosji.

O reżyserze

Zdjęcie reżysera
fot. PAP/Andrzej Rybczyński

Agnieszka Glińska

(ur. 1968) – reżyserka teatralna i telewizyjna, aktorka. Absolwentka wydziałów aktorskiego i reżyserskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Do jej najbardziej znanych realizacji należą: Jordan Moiry Buffini i Anny Reynolds (Teatr Powszechny w Warszawie, 1996), Kaleka z Inishmaan Martina McDonagha (Teatr Powszechny w Warszawie, 1999), Bambini di Praga wg Bohumila Hrabala (Teatr Współczesny w Warszawie, 2001), Mewa Antona Czechowa (Teatr Narodowy, 2010) oraz Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku Doroty Masłowskiej (Teatr Studio, 2013).

zobacz fotokonteksty

zobacz także

  • spektakl Wideo 2:47 Noc listopadowa | Andrzej Wajda | fragment Andrzej Wajda inscenizuje Noc listopadową Stanisława Wyspiańskiego w miejscach, w których działo się powstanie 1830 roku i w zgodzie z intencją autora – jako dramat z elementami opery.
    spektakl Wideo 2:47 Noc listopadowa | Andrzej Wajda | fragment Andrzej Wajda inscenizuje Noc listopadową Stanisława Wyspiańskiego w miejscach, w których działo się powstanie 1830 roku i w zgodzie z intencją autora – jako dramat z elementami opery.
  • słuchowisko Audio 1:33:11 Faust | Johann Wolfgang Goethe | 1/2 Radiowy Faust Johanna Wolfganga Goethego w reżyserii Waldemara Modestowicza odwołuje się do tradycji jarmarcznej. Świat realny i fantastyczny wirują jak w ruchomej szopce.
    słuchowisko Audio 1:33:11 Faust | Johann Wolfgang Goethe | 1/2 Radiowy Faust Johanna Wolfganga Goethego w reżyserii Waldemara Modestowicza odwołuje się do tradycji jarmarcznej. Świat realny i fantastyczny wirują jak w ruchomej szopce.
  • spektakl Wideo 1:01 Historia | Grzegorz Jarzyna | fragment Historia wg Witolda Gombrowicza to telewizyjny debiut Grzegorza Jarzyny, który – pod pseudonimem Horst Leszczuk – bawi się filmową narracją i montażem, całkiem serio mówiąc o próbach uwalniania się od związków z rodziną i społeczeństwem oraz od uwikłań w tragiczne dzieje własnego narodu i Europy Środkowo-Wschodniej.
    spektakl Wideo 1:01 Historia | Grzegorz Jarzyna | fragment Historia wg Witolda Gombrowicza to telewizyjny debiut Grzegorza Jarzyny, który – pod pseudonimem Horst Leszczuk – bawi się filmową narracją i montażem, całkiem serio mówiąc o próbach uwalniania się od związków z rodziną i społeczeństwem oraz od uwikłań w tragiczne dzieje własnego narodu i Europy Środkowo-Wschodniej.
  • spektakl Wideo 2:27:02 Wesele | Lidia Zamkow Ponad czterdzieści lat temu „Wesele“ Stanisława Wyspiańskiego w interpretacji Lidii Zamkow wywołało spore poruszenie. Nic w tym dziwnego, skoro w przedstawieniu zabrakło chociażby Chochoła.
    spektakl Wideo 2:27:02 Wesele | Lidia Zamkow Ponad czterdzieści lat temu „Wesele“ Stanisława Wyspiańskiego w interpretacji Lidii Zamkow wywołało spore poruszenie. Nic w tym dziwnego, skoro w przedstawieniu zabrakło chociażby Chochoła.
  • spektakl Wideo 1:26:14 Wielopole, Wielopole | Tadeusz Kantor Po „Umarłej klasie” Tadeusz Kantor stworzył w ramach Teatru Śmierci „Wielopole, Wielopole” – pierwszy spektakl oparty na osobistych wspomnieniach; pierwszy też ze sobą w roli reżysera-sprawcy i zarazem jednej z postaci, chociaż jeszcze milczącej.
    spektakl Wideo 1:26:14 Wielopole, Wielopole | Tadeusz Kantor Po „Umarłej klasie” Tadeusz Kantor stworzył w ramach Teatru Śmierci „Wielopole, Wielopole” – pierwszy spektakl oparty na osobistych wspomnieniach; pierwszy też ze sobą w roli reżysera-sprawcy i zarazem jednej z postaci, chociaż jeszcze milczącej.

podziel się wrażeniami